AFFEDEREK ÖZGÜRLEŞİN

“Affederek Özgürleşin” i nerede duyduğumu ya da nerede okuduğumu şu an tam anımsamıyorum, ama hayatımda çok etkili  olduğunu biliyorum.

Bir çok kimse konu affetmek olunca, “hayır, affetmeyeceğim, bütün bunları bana yapanı nasıl affederim” der. Halbuki bilmezler ki, affetmeyi o kişi hak ettiği için yapmayız, o kişiyi affetmediğimiz durumda bizde yarattığı enerji blokajını temizlemek,  o duygunun bizde yarattığı tutsaklıktan özgürleşmek için yaparız.

Tanıdığım bir  bayan, babasını ve eski erkek arkadaşını affetmiyordu. Affetmek istemiyordu. Affetmek kelimesi geçtiğinde yüzünde büyük bir nefret ve kızgınlık ifadesi yer alıyordu. Babası annesini, erkek arkadaşı da kendisini aldatmıştı, nasıl affedebilirdi onları!. Hem sonra affetmemesi için bir neden daha vardı. Onlara karşı nefret, daha çok hırslanmasını ve bu hırsını çalışmaya dönüştürerek başarılı olmasını sağlamıştı. Peki! sonuçta mutlumuydu: değil.  İş yerinde çoğu zaman öfkesini kontrol edemiyordu. Sürekli haksızlığa uğradığını düşünüyor, kızgınlık patlamaları yaşıyordu.  İstediği şey ise  “huzur”du.

Bir başka affetmeyen kişi bir arkadaşımdı. Yıllar sonra karşılaştığımızda çok sevdiği abisi ile küs olduğunu öğrendim. Onun hakkında “abi” diye hitap edilmesine bile dayanamıyor, ismi ile hitap ediyordu. Abisi için büyük bir fedakarlık yapmıştı. Abisinin kendisine çok ihtiyacı olduğu bir durumda, yurtdışında iyi olan işini  bırakıp  abisine destek olmak için yurda dönmüştü. Ama sonuçta bir gün yolları ayrılmış, abisi kendine uygun bir iş yolu çizmiş, borçlu bir işyeri  ile deyim yerindeyse  onu “yüzüstü” bırakıp gitmişti, bu durumda abisini nasıl affedebilirdi.

Her iki örnekte olduğu gibi ya da affedilmeyen başka durumlarda,  önce kendimizi affetmeyiz aslında. “nasıl bu duruma izin verdim?”,” nasıl bunu göremedim diye?” Kızgınlığımız önce kendimizedir. Ama bunu çoğu zaman göremeyiz, ya da görüp kabul edemeyiz. Çünkü kabul etmek bize büyük bir acı verir. Kabul edilmemiş durumda  kabuk bağlamış bir yara vardır. Yara iyileşmiş gözükür, ama iyileşmemiştir. Üstü kapatılmıştır. Yarayı iyileştirmek için açıp temizlemek gerekir. Bu da kabul edip affetmekle olur. Affetmek, yüzyüze görüşüp, düşündüğümüzü ona söyleyip yarayı iyileştirmeyle olabilir. Biz buna “clearing” –temizlik yapmak- diyoruz. Bu temizliği yaptığınızda çok hafiflemiş hissedersiniz kendinizi, adeta kuş gibi olursunuz. Ama sevgiyle yapmalısınız bu temizliği ve haklı olmaya çalışmaksızın yapmalısınız. Niyetiniz, “kazan-kazan” olmalı. Ben iyileşeceğim, o da iyileşecek, ben özgürleşeceğim, o da özgürleşecek gibi.

Eğer o kişi ile yüz yüze temizlik yapma şansınız yok ise, -ölmüş ya da çok uzakta olabilir ya da bir şekilde yüz yüze yapmak istemiyor olabilirsiniz- affetme rituelini şu şekilde yapabilirsiniz:  Sessiz bir    bir ortamda gözlerinizi kapatın; 3 derin nefes alın ve sanki o karşınızdaymışçasına   yüreğinizde hissedin. Resmedin onu karşınızda ve söyle deyin: “Bilerek ya da bilmeyerek beni üzdüğün ya da bana zarar verdiğin her şey için seni affediyorum”.  Sevgiyle yapın bu affetmeyi, bilin ki affettiğiniz her durum aynı zamanda kendi iyiliğiniz için de olacak. Bir de kendinizi affedin: bunu da söyle yapabilirsiniz. “Bilerek ya da bilmeyerek seni üzdüğüm ya da sana  zarar verdiğim her şey için kendimi affediyorum”.

Bu affetmeleri çok içten yaptığınızda çok büyük hafiflemeler ve özgürleşmeler hissedeceksiniz ve yaşamınızda çok büyük atılımlar yapacaksınız, buna inanın. Hedeflerimize varabilmemiz, düşlerimizin peşinden gitmemiz, yaratıcı ve başarılı olmamız  için serbest bırakmalıyız kendimizi. Akmamıza izin vermeliyiz. İçimizdeki,  özgür gücü harekete geçirmeliyiz.

Kendinizi ve başkalarını affederek  özgürce hedeflerinize koşabileceğiniz, bolluk, başarı ve sevgi dolu bir yıl diliyorum.

Emine Hatipoğlu
Kariyer Koçu/Yönetici Koçu
emine@evrenselkocluk.com